ΚΗΡ ΚΑΙ ΕΡΙΔΑ

Αρνούμαι να ανέβω στον Όλυμπο και εσύ θυμώνεις . Γιατί μου μουτρώνεις ; Απλά φοβάμαι . Πας στα άκρα και μου αρέσει . Είμαστε τόσο διαφορετικοί και συνάμα τόσο όμοιοι . Μοιάζουμε . Μπορώ να γίνω η Αφροδίτη σου Άρη μου . Μου πες ότι με έχεις λατρέψει . Ή μήπως μίλαγε ο Αίολος ; Ναι ... λόγια του αέρα . Με κάνεις να νοιώθω σαν την Κασσάνδρα , εγκλωβισμένη σε μια τραγωδία περιτριγυρισμένη από ανθρώπους από ανθρώπους που αγνοούν τους χρησμούς μου . Γιατί με καταράστηκες ; Ο Άδωνις είναι νεκρός . Η Ωκεανίδα Διώνη σε αντιπαθεί . Με τρομάζεις όταν φθονείς τους θνητούς που με περιτριγυρίζουν . Νοιώθω σαν την Ηχώ λαχανιασμένη από το ανελέητο κυνηγητό του Πάνα . Ασφυκτιώ . Θέλω να επικαλεστώ κάτι ανώτερο από μένα . Αλλά ίσως εσύ να είσαι η τιμωρία μου . Βλέπεις ... η Αφροδίτη βαριέται εύκολα . Οι Ερινύες με στοιχειώνουν. Διψούν για εκδίκηση . Αλυκτώ . Τισιφόνη . Μέγαιρα . Κυνηγήστε τον αιμοχαρή φονιά , τον καστροκαταλύτη . Κυνηγήστε τον γιατί ο Ερμής ξέχασε να μου φέρει την επιστολή του . Συγνώμη Πασιφάη , μα κάποιος πρέπει να τιμωρηθεί ...