Αλλάζουν όλα αλλάζω και εγώ ...

'' Σου λείπει ; '' 
Έβγαλε ένα πνιχτό σπαραγμό και έπειτα δήλωσε :
'' Κάθε μέρα και περισσότερο . ''
 Σιωπή . Καμιά τους δεν μίλησε . ένα ζευγάρι απεγνωσμένα μάτια γυρνούν για να αντικρίσουν δύο ερμητικά κλειστά , βρεγμένα , απελπισμένα ... Μάτια που ξέρεις πως σαν ανοίξουν θα είναι κόκκινα από τον θρήνο . Μάτια κόκκινα που δεν αντίκρισαν αυτό που ήθελαν να αντικρίσουν . Μάτια κόκκινα που δεν έψαξαν το βλέμμα για το οποίο διψούσαν .
'' Πρώτη φορά κλαίω για αγόρι . '' μουρμούρισε .
Άνοιξε τα μάτια της και αντίκρισε αυτό που περίμενε . 
Ένα πρόσωπο πανιασμένο , ταλαιπωρημένο . Στο πηγούνι της έσταζαν δάκρυα . Το πρόσωπό της στόλιζαν υπολείμματα μακιγιάζ . Ρυτίδες στο μέτωπο , στα μάγουλα . Ρυτίδες που δεν ταίριαζαν στη ηλικία της . Ρυτίδες έκφρασης που δεν θα έμεναν για παραπάνω από μια ώρα . Ολόγυρα πεταμένες σελίδες πενταγράμμου με ανεκπλήρωτες μελωδίες . Πιο πέρα ένα μπουκάλι βότκας άδειο . Η ακροάτριά της την κοίταγε . Έκανε μια γκριμάτσα βλέποντας το απόκοσμο θέαμα . Ξάπλωσε πίσω με θόρυβο ακούγοντας τον γδούπο που έκανε η πλάτη της να αντηχεί ξανά και ξανά στα άδεια δωμάτια του σπιτιού . Άφησε έναν αναστεναγμό και γύρισε στο πλάι αγνοώντας την κοπέλα με τις μιμητικές ικανότητες απέναντί της . 
'' Είμαστε τόσο διαφορετικές ... μα και τόσο όμοιες . ''
Γύρισε για να την κοιτάξει . Καθόταν οκλαδόν . Τα μαλλιά της πιασμένα πάνω , ατημέλητα .    Το σώμα της κάλυπτε ένα κόκκινο φόρεμα που της πρόσδιδε σεξουαλικότητα και αγνότητα την ίδια στιγμή . Τα χέρια της ήταν ακάλυπτα  , γυμνασμένα , τεντωμένα , αφήνοντας μύες και φλέβες τεταμένους . Ήταν όλα αυτά που ήθελε να είναι . Αν η αύρα της είχε χρώμα αυτή τη στιγμή θα ήταν πράσινη . 
'' Κάντο . '' της είπε σχεδόν προκλητικά .
Γέλασε βεβιασμένα αφήνοντας ένα δάκρυ να κυλήσει στο πρόσωπό της . 
'' Φτάνει που κλαίμε . '' μουρμούρισε .
Η κοπέλα γέλασε .
'' Κλείσε τα μάτια σου την πρόσταξε . '' 
Τα έκλεισε . Φαντάστηκε όλα αυτά που θα ήθελε να κάνει μαζί του . Όλα αυτά που δίστασε να του πει . Σκέφτηκε πού είχε κάνει λάθος . Γιατί δείλιασε ; Γιατί δεν ήταν ο εαυτός της ; Γιατί δεν προσπαθούσε να γίνει όλα αυτά που ήθελε ; Όχι για χάρη του ... για τον εαυτό της . 
Τα άνοιξε . Απέναντί της δεν αντίκρισε τη γυμνασμένη κοπέλα με το κόκκινο φόρεμα και το γαλήνιο πρόσωπο , μα τον εαυτό της , να κοιτάζει ερωτηματικά το είδωλό της στον καθρέφτη . Αυτή ήταν η τελευταία της συνάντηση με την καλύτερη πλευρά του εαυτού της . Σηκώθηκε αποφασιστικά από τη θέση της κοιτώντας τον εαυτό της , πάλι . Άνοιξε την ντουλάπα της και έβγαλε ένα κατακόκκινο φόρεμα . Κάτι της θύμιζε . Έπιασε ψηλά τα μαλλιά της με γρήγορες κινήσεις . Κάτι της θύμιζε . Κοίταξε τον εαυτό της . 

ΚΑΠΕΛΑ ΜΟΥ ΣΩΣΕ ΜΕ !

 Και έπειτα αντιλαμβάνεσαι ότι ζεις σε μια Ουτοπία . Κυνηγάς τα όνειρά σου όπως η Αλίκη τον λευκό λαγό . Αλλά ποτέ δεν πρέπει να το βάζεις κάτω . Είναι ο στόχος σου και είσαι παθιασμένος κι'αυτό να το θυμάσαι . Με το που πίνεις το μαγικό αυτό ποτό που σε μικραίνει θα αντιμετωπίσεις πολλά . Θα πιεις τσάι με τον Τρελοκαπελά , θα μιλήσεις με λουλούδια , θα περπατήσεις με συντροφιά σου δυο δίδυμα αδέρφια που χρησιμοποιούν λογοπαίγνια , θα χάσεις τον δρόμο σου και έπειτα θα τον ξαναβρείς , εξαιτίας ενός γελαστού γάτου που φαίνεται να έχει κάνει λεύκανση πιο πολλές φορές από τον καθένα . Όταν συναντήσεις την Κόκκινη Βασίλισσα καταλαβαίνεις ότι το τέλος είναι κοντά . Και εκεί είναι που τα δίνεις όλα για όλα . Και όταν τελικά την σκοτώνεις ... δεν ικανοποιείσαι και τόσο . Αναπολείς τα κουτσομπολιά που έκανες με την λευκή ορχιδέα , το νερόβραστο τσάι που σου πρόσφερε ο Τρελοκαπελάς , τα τραπουλόχαρτα που σου λέρωσαν την ποδιά με άλικα χρώματα ... Και τότε εσύ μικρή Αλίκη σκέφτεσαι έξι απίθανα πράγματα πριν πάρεις το πρωινό σου . Μερικές φορές . 






Δεν είμαι η ίδια με εκείνη που σηκώθηκε το πρωί αλλά ποιά είμαι τελοσπάντων ; 
Δεν έχει νόημα να γυρίσω πάλι στο χθες γιατί τότε ήμουν άλλος άνθρωπος ...

ΚΗΡ ΚΑΙ ΕΡΙΔΑ

Αρνούμαι να ανέβω στον Όλυμπο και εσύ θυμώνεις . Γιατί μου μουτρώνεις ; Απλά φοβάμαι . Πας στα άκρα και μου αρέσει . Είμαστε τόσο διαφορετικοί και συνάμα τόσο όμοιοι . Μοιάζουμε . Μπορώ να γίνω η Αφροδίτη σου Άρη μου . Μου πες ότι με έχεις λατρέψει . Ή μήπως μίλαγε ο Αίολος ; Ναι ... λόγια του αέρα . Με κάνεις να νοιώθω σαν την Κασσάνδρα , εγκλωβισμένη σε μια τραγωδία περιτριγυρισμένη από ανθρώπους από ανθρώπους που αγνοούν τους χρησμούς μου . Γιατί με καταράστηκες ; Ο Άδωνις είναι νεκρός . Η Ωκεανίδα Διώνη σε αντιπαθεί . Με τρομάζεις όταν φθονείς τους θνητούς που με περιτριγυρίζουν . Νοιώθω σαν την Ηχώ λαχανιασμένη από το ανελέητο κυνηγητό του Πάνα . Ασφυκτιώ . Θέλω να επικαλεστώ κάτι ανώτερο από μένα . Αλλά ίσως εσύ να είσαι η τιμωρία μου . Βλέπεις ... η Αφροδίτη βαριέται εύκολα . Οι Ερινύες με στοιχειώνουν. Διψούν για εκδίκηση . Αλυκτώ . Τισιφόνη . Μέγαιρα . Κυνηγήστε τον αιμοχαρή φονιά , τον καστροκαταλύτη . Κυνηγήστε τον γιατί ο Ερμής ξέχασε να μου φέρει την επιστολή του . Συγνώμη Πασιφάη , μα κάποιος πρέπει να τιμωρηθεί ...